Heinrich Severloh 📖 Wikipedia

Heinrich Severloh, syn rolnika, został wcielony do Wehrmachtu 23 lipca 1942 i przydzielony do 19 Jednostki Zapasowej Artylerii Lekkiej w Hanowerze-Bothfeld. 9 sierpnia 1942 został przeniesiony do Francji i trafił do 3. baterii 321 Pułku Artylerii 321. Dywizji Piechoty, gdzie był szkolony m.in. na woźnicę. W grudniu 1942 przeniesiono go na front wschodni, gdzie służył jako woźnica sań konnych na tyłach swojej dywizji. Z powodu choroby wiosną 1943 trafił na dłuższy czas do lazaretu, a potem do szpitala w Niemczech^[1]. W październiku 1943 roku Severloh został skierowany do Brunszwiku na kurs podoficerski. Ponieważ jego macierzysta jednostka, 321 Dywizja Piechoty, została przeniesiona do Francji w celu reorganizacji, musiał przerwać kurs podoficerski i w grudniu wrócić do swojej jednostki, która została przemianowana na 352 Dywizję Piechoty i stacjonowała w Normandii. 25 grudnia został przydzielony do nowo utworzonej 1. baterii. Jego nowym przełożonym został porucznik Bernhard Frerking. 14 lutego bateria Severloha zajęła pozycje w pobliżu małego miasteczka Houtteville, osiem kilometrów na północny zachód od Bayeux^[4].

6 czerwca 1944 Hein Severloh bronił Wału Atlantyckiego w Normandii między wioskami Colleville i St. Laurent-sur-Mer. Wobec niemożności zorganizowania ciągłej linii obrony na wybrzeżu Atlantyku zbudowano tzw. gniazda oporu i odpowiednio ponumerowano. Między gniazdami istniało połączenie radiowe i telefoniczne oraz często możliwy był kontakt wzrokowy. Dzięki temu można było zapewnić wzajemną osłonę ogniową.

W czasie inwazji amerykańskiej porucznik Frerking kierował ogniem artyleryjskim swojej baterii z betonowego bunkra, Severloh był strzelał z karabinu maszynowego MG42 do desantowanych żołnierzy amerykańskich. Lądowali falami, dostarczani ze statków transportowych na płyciznę barkami desantowymi. W przerwach potrzebnych do schłodzenia luf wymiennych karabinu maszynowego strzelał z dwóch karabinów Mauser 98^[5]. Gniazdo Oporu 62, ("WN 62") znajdowało się 25 metrów powyżej plaży, w kredowej skale klifu i było oddalone około 170 metrów od linii wody. Na dole, na plaży, był pas min, potem zasieki z drutu kolczastego i rów, który miał zatrzymać czołgi. Niemcy wykopali nad nim bunkry i okopy^[1]. Do godziny 15:00 Severloh wystrzelił około 12 000 nabojów z karabinu maszynowego i 400 nabojów z dwóch karabinów. Nie można określić dokładnej liczby amerykańskich żołnierzy, którzy zginęli lub zostali ranni w wyniku jego ostrzału. Liczby około 2000 są obecnie oceniane przez niemieckich i amerykańskich ekspertów wojskowych jako zawyżone^[1][6]. Wojska amerykańskie ostatecznie znalazły lukę między gniazdem 62 i gniazdem 64, bezpośrednio pod dzisiejszym amerykańskim cmentarzem wojskowym i dzięki czemu były w stanie zaatakować gniazdo obrony 62 od tyłu. Gdy równocześnie na plaży pojawiły się amerykańskie czołgi, a żołnierze wspinali się na wzniesienie, wydano rozkaz odwrotu i Severloh wycofał się, wykorzystując leje po bombardowaniu^[1].

Twierdzenia o liczbie poszkodowanych przez Severloha żołnierzach, opublikowane we wspomnieniach opublikowanych w 2000 (wydanie rozszerzone z 2002), których ghostwriterem jest Helmut Konrad von Keusgen^[2], są uznawane przez historyków jako zawyżone, z uwagi na fakt, że łączna liczba zabitych, rannych i zaginionych na 6-milowym (10-kilometrowym) odcinku Omaha Beach są szacowane na ok. 2400^[7].

Severloh został ranny w trakcie walk w okolicy plaży Omaha. Wycofał się z innym żołnierzem do pobliskiej wioski Colleville-sur-Mer, gdzie znajdowało się gniazdo oporu 63, które było nieuzbrojonym bunkrem, w którym zostały rozmieszczone stanowiska dowodzenia wyższego szczebla^[8]. Podczas dalszego wycofywania się wraz z kilkoma żołnierzami niemieckimi i czterema amerykańskimi jeńcami dostał się 7 czerwca 1944 do niewoli amerykańskiej. Zarówno jeńcy amerykańscy, jak i żołnierze, przez których Severloh został schwytany, byli członkami 16. pułku piechoty 1 Dywizji Piechoty Stanów Zjednoczonych. Wielu zabitych na plaży pochodziło z tej jednostki, więc Severloh nie ujawniał swojej roli poprzedniego dnia^[8].

Na prośbę ojca skierowaną do brytyjskich władz wojskowych został zwolniony z niewoli w 1947, ponieważ był potrzebny do pracy w gospodarstwie rolnym rodziców. 22 maja 1947 był z powrotem w domu swoich rodziców w Metzingen^[9].

Po wojnie wielokrotnie powracał na plażę Omaha. Spotkał się z wieloma kombatantami, a z Davidem Silvą, rannym na plaży Omaha w dniu inwazji, zaprzyjaźnił się^[1].

• Dokumentation, Heinrich Severloh: Die Todfeinde von Omaha Beach | data dostępu 2021.02.08, język niemiecki
• Heinrich Severloh. Bestia z plaży "Omaha" – Menway w INTERIA.PL. [dostęp 2020-05-01].