Le Codex Ephremi rescriptus, portant le numéro de référence no. C ou 04 (Gregory-Aland), est un manuscrit de vélin d'Ancien et Nouveau Testament en écriture grecque onciale[1].

Onciale 04
Description de cette image, également commentée ci-après
Codex Ephraemi rescriptus à la Bibliothèque nationale de France, Paris
nom Ephremi rescriptus
texte Nouveau Testament
langue Grec ancien
date Ve siècle
maintenant à Bibliothèque nationale de France
dimension 20,5 x 15,2 cm
type Texte alexandrin
Catégorie II

Lacunes

modifier

Description

modifier
 
Matthieu 1,2-18 (Tischendorf facsimile)

Le codex se compose de 209 folios, dont 145 pour le Nouveau Testament (33 × 27 cm) avec de nombreuses lacunes. Il est écrit sur une colonne, avec 40-46 lignes par colonne[1],[3]. C'est un palimpseste[1].

Il contient les Sections d'Ammonian, canons de concordances[4].

Il date du Ve siècle. Le texte du codex est de type « alexandrin ». Kurt Aland le classe en Catégorie II[1].

Variantes textuelles
Les variantes après la parenthèse sont les variantes du manuscrit

Matthieu 22,10 – γαμος ] αγαμος; quelques manuscrits lisent νυμφων (codices א, B, L, 0138, 892, 1010)[5];

Marc 10,35 – οι υιοι Ζεβεδαιου (les fils de Zebedee) ] οι δυο υιοι Ζεβεδαιου (les deux fils de Zebedee); soutenu par Codex Vaticanus et Version copte[6];

Romains 16,15 – Ιουλιαν, Νηρεα ] Ιουνιαν, Νηρεα; la lecture est soutenue seulement par Codex Boernerianus (Grec texte)[7];

1 Corinthiens 2,1 – μαρτυριον (témoignage) ] μυστηριον (secret); soutenu par manuscripts  46, א, Α, 88, 436, ita,r, syrp, copbo; autres manuscrits ont σωτηριον (sauveur)[8].

1 Corinthiens 7,5 – τη νηστεια και τη προσευχη (jeûne et prière) ] τη προσευχη (prière); soutenu par  11,  46, א*, A, B, C, D, G, P, Ψ, 33, 81, 104, 181, 629, 630, 1739, 1877, 1881, 1962, it vg, cop, arm, eth. Autres manuscrits ont lecture τη προσευχη και νηστεια (prière et jeûne)[9].

Histoire

modifier

C'est un palimpseste d'origine égyptienne où les écritures du Nouveau Testament ont été grattées pour y retranscrire aux alentours du XIIe les 38 sermons de saint Éphrem le Syrien (Père de l'Église syriaque)[10].

Le manuscrit a été examiné par Johann Jakob Wettstein[11], Constantin von Tischendorf[12], et Robert W. Lyon[13].

Il est conservé à la Bibliothèque nationale de France (Gr. 9), Paris[1].

Notes et références

modifier
  1. a b c d et e (en) Kurt Aland et Barbara Aland (trad. Erroll F. Rhodes), The Text of the New Testament : An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism, Grand Rapids (Michigan), William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, 2e éd., 366 p. (ISBN 978-0-8028-4098-1), p. 110
  2. Eberhard Nestle, Erwin Nestle, Barbara Aland, et Kurt Aland (eds), Novum Testamentum Graece, 26th edition, (Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 1991), p. 689.
  3. « Liste Handschriften », sur Münster Institute, Institute for New Testament Textual Research (consulté le 15 mars 2012)
  4. Caspar René Gregory, Textkritik des Neuen Testaments, Vol. 1, Leipzig, 1900 (lire en ligne), p. 41
  5. Eberhard Nestle, Erwin Nestle, and Kurt Aland (eds), Novum Testamentum Graece, 26th edition, (Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 1991), p. 62.
  6. Eberhard Nestle, Erwin Nestle, and Kurt Aland (eds), Novum Testamentum Graece, 26th edition, (Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 1991), p. 124.
  7. The Greek New Testament, ed. K. Aland, A. Black, C. M. Martini, B. M. Metzger, and A. Wikgren, in cooperation with INTF, United Bible Societies, 3rd edition, (Stuttgart 1983), p. 575. [UBS3]
  8. The Greek New Testament, ed. K. Aland, A. Black, C. M. Martini, B. M. Metzger, and A. Wikgren, in cooperation with INTF, United Bible Societies, 3rd edition, (Stuttgart 1983), p. 581.
  9. The Greek New Testament, ed. K. Aland, A. Black, C. M. Martini, B. M. Metzger, and A. Wikgren, in cooperation with INTF, United Bible Societies, 3rd edition, (Stuttgart 1983), p. 591.
  10. (en) Bruce M. Metzger et Bart D. Ehrman, The Text of the New Testament : Its Transmission, Corruption and Restoration, Oxford, Oxford University Press, 2005, 4e éd., 366 p. (ISBN 978-0-19-516122-9), p. 69-71
  11. J. J. Wettstein, Novum Testamentum Graecum editionis receptae cum lectionibus variantibus codicum manuscripts, Amsterdam, Ex Officina Dommeriana, 1751 (lire en ligne), p. 27–28
  12. (en) Kurt Aland et Barbara Aland (trad. Erroll F. Rhodes), The Text of the New Testament : An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism, Grand Rapids, Michigan, William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, 2e éd., 366 p. (ISBN 978-0-8028-4098-1, lire en ligne), p. 11
  13. Robert W. Lyon, A Re-Examination of Codex Ephraemi Rescriptus, New Testament Studies (1959), 5, p. 260–272.

Annexes

modifier

Sur les autres projets Wikimedia :

Bibliographie

modifier

Articles connexes

modifier

Liens externes

modifier

📚 Artikel Terkait di Wikipedia

Codex

Borbonicus Codex Borgia Codex canadensis Codex Calixtinus Codex Claromontanus Codex Corbeiensis Codex Cumanicus Codex Ephraemi Rescriptus Codex Gigas Codex Las

Constantin von Tischendorf

sur la Bible grecque des Septante (que ce soit son édition du Codex Ephraemi rescriptus, ou sa tentative d'édition critique du texte), travaux auxquels

Codex Sinaiticus

Ne doit pas être confondu avec Codex Sinaiticus Syriacus. Vous lisez un « bon article » labellisé en 2014. Codex Sinaiticus Onciale 01 Matthieu chapitre

Palimpseste

trois volumes étant découpés en tranches extrêmement fines. Le Codex Ephraemi Rescriptus, contenant des parties de l'Ancien et du Nouveau Testaments en

Codex Vaticanus

Le principal témoin du texte alexandrin est alors le Codex Ephraemi rescriptus (C.04). Le Codex Vaticanus est longtemps conservé jalousement par les autorités

Jésus et la femme adultère

Papyrus 75, Codex Sinaiticus, Codex Alexandrinus, Codex Vaticanus, Codex Ephraemi Rescriptus, Regius, Petropolitanus Purpureus, Codex Borgianus, Codex Washingtonianus

Quatre grands onciaux

grands codex ont survécu jusqu'à nos jours: le Codex Vaticanus (abrégé: B), le Codex Sinaiticus (א), le Codex Alexandrinus (A) et le Codex Ephraemi Rescriptus

Jean 14

Papyrus 66 (~200) Codex Vaticanus (325-350) Codex Sinaiticus (330-360) Codex Bezae (~400) Codex Alexandrinus (400-440) Codex Ephraemi Rescriptus (~450) Tous